| تبليغات | X |
|
منوی اصلی
پست الکترونیک آرشیو مطالب آرشیو مطالب
جستجو
پیوندها
آمار وبلاگ
افراد آنلاين:
تعداد بازديدها: RSS
 |
دل نوشته های من مانائل
گریه کنم یا نکنم
گریه کنم یا نکنم آخر ماجرا رسید
گریه کنم یا نکنم قصه به انتها رسید
تو می روی و آینه پر می شود از بی کسی
از من سفر می کنی و به مرگ قصه می رسی
ببین که آب می شود قطره به قطره قلب من
مرگ من و قصه ماست فاجعه جدا شدن
تو جامدان پر می کنی من خالی از جان می شوم
یک لحظه در چشمم ببین ببین چه ویران می شوم
بعد از تو با من چه کنم با من بی پناه من
کجای شب پنهان شوم کجای این عاشق شکن
تو می روی و جان من گور ترنم می شود
خورشیدکی که داشتم در شب من گم می شود
چیزی نگو به آینه با رازقی حرفی نزن
برای بار آخر تنها نگاهی کن به من
گریه کنم یا نکنم آخر ماجرا رسید گریه کنم یا نکنم قصه به انتها رسید |+| نوشته شده توسط مانائل در شنبه شانزدهم شهریور 1387 ساعت 15:44
گريز و درد
رفتم مرا ببخش و مگو او وفا نداشت
راهي بجز گريز برايم نمانده بود اين عشق آتشين پر از درد بي اميد در وادي گناه و جنونم كشانده بود رفتم كه داغ بوسه پر حسرت تو را با اشكهاي ديده ز لب شستشو دهم رفتم كه ناتمام بمانم در اين سكوت رفتم كه با نگفته به خود آبرو دهم اي سينه در حرارت سوزان خود بسوز ديگر سراغ شعله آتش ز من مگير ميخواستم كه شعله شوم سركشي كنم مرغي شدم به كنج قفس بسته و اسير روحي مشوشم كه شبي بي خبر ز خويش در دامن سكوت به تلخي گريستم نالان ز كرده ها و پشيمان ز گفته ها ديدم كه لايق تو و عشق تو نيستم فقط براي تو ..........
|+| نوشته شده توسط مانائل در جمعه پانزدهم شهریور 1387 ساعت 18:29
 |+| نوشته شده توسط مانائل در جمعه پانزدهم شهریور 1387 ساعت 17:52
چشمهاي تو
چرا نمي كشد مرا خدايه چشمهاي تو ميان آب و آتشم براي چشمهاي تو قسم به ساحت غزل دقيقه اي هزار بار دلم عجيب ميكندهواي چشمهاي تو چقدر با ستاره ها به لحن آب وآيينه شبانه حرف مي زدم به جاي چشمهاي تو ازآن شبي كه ديدمت همان يكي دو ماه پيش نشسته ام كنار دل به پاي چشمهاي تو سكوت گاه گاه تو مرا شكنجه مي دهد خدا كند كه بشنوم صداي چشمهاي تو اگر چه شرم مي كنم بگويمت كه شاعرم ولي تمام اين غزل فداي چشمهاي تو |+| نوشته شده توسط مانائل در یکشنبه سیزدهم آبان 1386 ساعت 21:22
دلم تنگ است
دلم براي كسي تنگ است كه آفتاب صداقت را به مهماني گلهاي باغ مي آورد و گيسوان بلندش را به باد مي دهد و دستهاي سپيدش را به آب مي بخشد دلم براي كسي تنگ است كه چشمهاي قشنگش را به عمق آبي درياي واژگون مي دوخت و شعرهاي خوشي چون پرنده ها مي خواند دلم براي كسي تنگ است كه همچون كودك معصومي دلش برايم مي سوخت و مهرباني را نثار من مي كرد دلم براي كسي تنگ است تقديم به ياسمن عزيز
|+| نوشته شده توسط مانائل در سه شنبه سی ام مرداد 1386 ساعت 13:29
هرگز
هرگز هرگز هرگز بي تو نمي خندم بي تو بر دل عشقي هرگز نمي بندم خدا خدا خدايا اگر به كام من جهان نگرداني جهان بسوزانم اگر خدا خدا خدايا مرا بگرياني من آسمانت را ز غم بگريانم منم كه در دل ز نامرادي فسانه ها دارم منم كه چون گل شكفته بر لب ترانه ها دارم دنيا"فروغ آرزوها كه رنج جستجو را پايان تويي تو بيا كه بي تو آه سردم كه بي تو موج دردم درمان تويي |+| نوشته شده توسط مانائل در دوشنبه پانزدهم مرداد 1386 ساعت 23:20
20بار ديدمت 19 بار خنديدم 18 بار به من اخم کردي 17 بار از دستم خسته شدي ولي 16 بار ديگه سعي کردم15 جمله عاشقانه رو 14 بار به 13 زبان و 12 لهجه و 11 روز و روزي 10 بار به کمک 9 نفر به تو گفتم اما تو 8 بار قهر کردي و 7 بار صورتتو از من برگردوندي و من 6 بار برات مردم و 5 بار قربونت رفتم و 4 بار نازتو کشيدم و تو 3 بار ناز کردي و 2 بار خنديدي و جونمو به لب رسوندي تا ۱ بار گفتی دوست دارم
|+| نوشته شده توسط مانائل در چهارشنبه بیستم تیر 1386 ساعت 0:59
یکی بود یکی نبود
یکی بود یکی نبود اونی که بود تو بودی و اونی که نبود من بودم! یکی داشت یکی نداشت اونی که داشت تو بودی و اونیکه تو رو نداشت من بودم! یکی خواست یکی نخواست اونیکه خواست تو بودی اونیکه بی تو بودن رو نخواست من بودم! یکی آورد یکی نیاورد اون که آورد تو بودی و اونیکه به هیچ کس جز تو ایمان نیاورد من بودم! یکی برد یکی باخت اونیکه برد تو بودی و اونیکه دل به تو باخت من بودم! یکی گفت یکی نگفت اونیکه گفت تو بودی و اونی که دوست دارم رو به هیچ کس جز تو نگفت من بودم! يکی موند و يکی نموند اونی که موند تو بودی و اونی که بدون تو نمی تونست بمونه من بودم! يکی رفت و يکی نرفت اونی که رفت تو بودی و اونی که به خاطر تو تو قلب هيچ کس نرفت من بودم! |+| نوشته شده توسط مانائل در چهارشنبه بیستم تیر 1386 ساعت 0:55
عشقبازی...!!!!!
عشقبازي به همين آساني است... |+| نوشته شده توسط مانائل در چهارشنبه بیستم تیر 1386 ساعت 0:6
می توانم خودم باشم
بايد خودم باشم بدون توجه به مسايل كوچكي كه اتفاق مي افتد و من به اندازه 4 كوه عظيم بزرگشان مي كنم .هيچ چيز وهيچ كس مرا خوشحال يا ناراحت نمي كند مگر اين كه خودم بخواهم .وقتي خداي به اين مهرباني فقط و فقط برايم بهترين چيزها را ميخواهد چرا خودم براي خودم بهترين و آرامبخش ترين زندگي را نخواهم؟ پس :من يك انسان آزاد و سعادتمند هستم.براي خوشحالي و خوشبختي به هيچ موقعيت يا هيچ شخصيتي احتياج ندارم.نيازي نيست كسي تنهايي هايم را فراري بدهد.من ميتوانم در ظرف يك لحظه با ياد خدا و شمردن چند نعمت از هزاران هزار نعمت زندگي ام به آرامش برسم و آرزوها را يكي پس از ديگري با شگفتي و شادي زندگي كنم من ميتوانم خودم باشم . . . خود خود خودم!!!
|+| نوشته شده توسط مانائل در یکشنبه هفدهم تیر 1386 ساعت 21:43
|
